Malaki-laki na rin ang pagkakautang ko sa webblog na ito. Kung nakapagsasalita lamang siguro ito, malamang tinakwil na ako nito dahil sa aking kawalang panahon upang i-update man lamang ito. Pasensya na po talaga sa aking mga mambabasa (kung mayroon man) sa hindi ko pagiging consistent magpost ng journals. Hayaan ninyo't ako makakabawi rin sa ibang panahon, kung ako'y may sarili ng PC na may internet connection. Good Luck sa akin!

SA loob ng tatlong linggo, maraming mga pangyayari, tagumpay, kalungkutan, kasiyahan, pagbabalik-loob at pagpapatawad (oh sige dagdagan ko pa for more), pagpapakasakit, paghihinakitan ng mga kalooban. For one, these are but superficial factor of life. No one could ever escape these. Pero siyempre, natutununan nating harapin ang mga ito at gumawa ng mga kaukulang aksyon para dito.

Nagpunta pala ako ng Cebu. Pero kulang ang oras ko upang ikuwento lahat ang mga pangyayari. Nag-attend ako ng national congress sa cebu. Naks pang national na ako. Siyempre, educational convention pa rin naman iyon. Bukod sa inaasahang babaha ng mga "hello, taga-saan ka? may number ka ba? May friendster account ka ba?", naging tampok ang mga mahahalagang isyu na dapat lamang tutukan ng mga kabataang tulad ko. Ako'y 21 anyos at nahahanay pa ako sa youth sector. Period.

Masyado patriotiko ang mga tao doon at demokratiko. Lahat siguro ng mga bagay, tao o isyung may layuning supilin ang demokratikong karapatang ito ay tinalakay. Hindi nga ako maka-relate nung una. Para ano pa, ano bang magagawa ko upang baguhin itong lahat? Mayroon ba akong maaambag upang ang Pilipinas ay magbago?