Matapos ang ilang bulilyaso at mga hindi inaasahang problema, narito ulit ako upang pasayahin na naman ang aking sarili ng mga artikulo ukol sa mga bagay at isyung nakakaapekto ng malaki sa buhay ko. Ang saya ko noh!

Naiintindihin ko naman ang estado ng aking blog: mahina bumenta. Kung ikukumpara sa ilang blogs na matagal ng namamayagpag sa cyberspace, malaki ang ipinagkaiba na aking munting proyekto. Salat man sa graphical features at digital treatment, alam ko na mas mahalaga at matimbang pa rin kung ano ang nilalaman nito. Content-wise...Pero sa maniwala ka't sa hindi, parang kulang din sa substance ang mga blogs ko! Kawawa naman ako.

Matanong ninyo: Ano ang nangyari sa akin sa loob ng mahabang panahong pamamahinga sa web blogging? Matapos kong matapos ang 200 hours OJT sa CHED (naikuwento ko na ang OJT stint ko sa previous blog), maraming bagay ang namutawi sa aking isipan, mga bagay na lalo lamang nagpabigat sa aking nararamdaman. Ganito kasi iyon...(storytelling mode ang lolo)

Am...Hmmmhh.. Paano ko ba sisimulan? May mga bagay kasi sa aking pagkatao ang hindi ko pa kayang ibunyag. Hindi ko pa maaaring sabihin ang mga ito dahil hindi pa ako handa. O, bibitinin ko muna ang sarili ko tutal ako lang naman ang nagbabasa nitong blog na ito. Kulang pa aking lakas ng loob at tibay ng dibdib upang i-share sa inyo kung ano man iyon. Naku, kung may makakabasa nito ay nag-resort sya sa napakaraming contexts..

Masayang malungkot. Ang labo. Masaya dahil nakabalik na ako sa lugar kung saan natutunan ko ang laro ng buhay.  Marami akong naging kaibigan at konektado na rin ako sa mga malalaking pangalan sa lipunang kinasasadlakan ko ngayon. Ma-impluwensiya na rin sa wakas ang lolo niyo. Maraming nagbago sa aking ugali at asal, mas lalo pa akong namulat sa "stark reality of life". Independent ako. Kaya naman, maraming prognosis sa akin na:"Ang batang ito, alam kong malayo ang mararating". Astig.

Malungkot nga rin pala ako dahil nilisan ko ang lugar na nagpatibok ng aking puso. Taga-Maynila po ako kung hindi niyo maitatanong. Naninirahan ako sa kasalukuyang sa Tacurong, Sultan Kudarat. Laban ka? Anyway, talagang malungkot dahil sa bukod sa pag-alis ko ay iniwan ko ang siyang nagpatibok ng aking puso. Masyado na bang madrama? Oh sige ihihinto ko na.

Naalala ko tuloy yung nabasa kong feature article sa The Scholastican. Yun yung Memories of Sinigang. Sa tuwing makikita o maririnig o maamoy ko ang putaheng iyon, mistulang ringing tone ng cellphone na bigla ko na lang maaalala ang lahat. Mga karanasan ko ng musmos pa ako..

 

 

After five weeks of apprenticeship, the days are drawing near for us to finally bid goodbye to the workplace, which we regard as a particular organization occupied by assorted and completely different individuals working under one roof. Yet, they could still manage to surpass each other’s antagonisms and work as professionals as they must be.

I could still remember my very first day in work at CHED Region IVA Office with my classmate Amir, who insisted that he go with me in Manila. We were filled with various anticipations about how people in the said workplace would turn out to be. We expected for the worse, assuming unenthusiastic things in our minds and pessimisms that made us more anxious and worried of ourselves as we finally face front the Director of the said office. I gave in to the thought that we might be denied of our application for apprenticeship.

Days and weeks are falling like the leaves outside; we haven’t noticed that we’re getting close to finishing our 200 hours of OJT. I sighed in relief; finally, I could extend my sleep up to 8 or 9 in the morning (‘coz I have to be up by 5 am) and go to places I vision of visiting to. Much more to my excitement, I also felt extremely uneasy because of the reality that in two weeks I would be sailing back to Mindanao to resume my studies there. And then the thought that why in the hell am I staying in that underprivileged town lurches in my mind and kills me to the nerve. On the other way, CEGP and the Vantage View makes the bell rang for me and created a sensation that I couldn’t exactly put across into words how it really felt like. Sounds too hazy and vague but maybe it’s the assurance that I have made two years back. I pledged for a progressive campus press and for that, I am resolute to struggle against various injustices and wrongdoings that are prevalent in the campus level and stay unwavering with my conviction that these will occur obliviously and continue to downgrade the quality of education that should be conferred to all unless one will exploit the power of the pen to influence readers to be critical and observant in their own way and demand for change.

I am left to finish the remaining hours that I have to comply in the office. Amir, by the way, has already finished his apprenticeship. Rest assured that the tangible experiences we have gained from this stint will be useful in our daily dealings in life.

I rest my case.

Mga Pasabog

Hay, heto’t naaalibadbaran ako sa pangit na resulta ng eleksyon. Salamat naman at hindi si FPJ ang lumalabas na leading sa partial official counting ng COMELEC. Sa kabilang dako naman, ang katatapos lamang na May 10 elections ay nagpatunay sa tindi ng lakas at impluwensya ng semi-colonial, semi-imperialist at singer-actress-dancer wannabee na si Gloria. Hindi ko naman puwedeng i-generalize na ang mga Pinoy ay hindi pa rin natatauhan sa kabila ng mga krimen na kinasangkutan niya, hindi pagtupad sa kanyang mga pangako at lantarang pagbaya niya sa ating bansa. Hindi ko rin naman puwedeng sabihing tanga ang mga Pinoy, subalit hindi nga ba? Malaki ang expectation ko nung una kay Roco. Oo nga’t maraming guro ang nangngangalit sa kanya. Subalit hindi matatawaran ang galing nya sa public service at ang kanyang thrust upang labanan ang korapsyon, kamangmangan at kahirapan ay isang malaking puntos. Nagconcede na si Roco. Naloko na. Ganun din si Bro. Eddie. Sa kabila ng pagiging newbie sa mundo ng pulitika, marami din ang nagsabi na siya na nga ang hinihintay ng bansa. Bukod sa makaDiyos, malaki rin ang magagawa niya upang maituwid ang baluktot na direksyon ng ating pinakamamahal na bansang Pilipinas. Sinabi niyang dahil sa kagustuhan ng Diyos at hiling ng milyun-milyong supporters nya sa JIL, babangon ang Pilipinas mula sa pagkakalugmok. Ngunit hindi bumangon ang ranking niya sa karera as of latest count. Patuloy pa rin itong umuusad pababa. Eh nasaan napunta ang mga milyun-milyong tagasunod ni Bro. Eddie?

At ngayon, hinihingi ko ang inyong opinion ukol dito. Mag-comment na!

Please spare us of yet another inept would-be leader

I am writing this in the hope that my readers and fellow Filipinos for that matter had exercised their ultimate responsibility of choosing the most qualified of all aspirants in the executive and legislative race. This would mean another “milestone” in the history of the country if ever we would be electing another Erap-like (no doubt and reservations about it!) political neophyte that would rule the country that is in its most destitute and fragile condition. The world will have to laugh at us again for being way too heedless of our past mistakes and forgetful of our “what went before” experiences with an executive humbug.

Hey, that’s it. Election campaigns and election proper are over. We are now at the helm cautiously waiting for the official results of the elections. Crossing our fingers, we are perhaps praying to all gods and wishing to all fairies out there that the elected officials are the best ones, possessing desirable and ethical professional and personality traits. All are infected by the malady of the post-election event and all are suffering the “counting syndrome.”

As of presstime, FPJ is leading “by leaps and bounds”. Naku po!


Of Ngohiong and MRT

Isa sa mga matatamis kong sojourns sa Cebu bukod sa paglilibot at pagliliwaliw sa mga tindahan, malls, at pati na rin ang picket namin kung saan kami’y naglakad mula Rotonda hanggang Colon, hinding hindi ko malilimutan ang kauna-unahang pagkakataong matikman ang isa sa mga ipinagmamalaking delicacy ng Cebu: Ngohiong.

Ano ang meron sa pagkaing ito? Bukod sa napakamurang halaga nito (P4 lamang po ito), ang kabusugang dulot nito ay hindi matatawaran. Kung ako ang kukunan ng opinyon tungkol sa pagkaing ito, sa totoo lang, hindi ako nasarapan.

Sa aking paglingon-lingon, kapansin-pansin na pati ang mga “may kaya” o mayayaman ay nahuhumaling dito. Kung iisipin, sa napakamurang halaga nito, kaduda-duda ang “nutritional values” na taglay nito. Ang mga sangkap: ayon sa aking narinig (hindi rin kasi ako nagtanung-tanong tungkol sa sangkap ng pagkaing ito), ito’y may mga sangkap na gulay na binalot sa ‘lumpia wrapper’, binabad sa arina at prinito sa umaapaw na mantika. Kasama ng ‘puso’ (kanin na binalot sa dahon ng saging na nagkakahalaga ng P2) kumpleto na ang iyong pananghalian. Sa hirap nga naman ng buhay ngayon, walang alinlangang ito ang bukod tanging solusyon sa naghihikaos na bulsa.

Mamamasdan mula sa MRT ang mga nagtataasang landmarks, bank offices, condominiums, etc. sa Makati pati na rin ng sa Roxas Boulevard. Ito’y kamangha-mangha tanawin para sa mga first-timers. Ngunit kaakibat ng mga naglalakihang gusaling ito ay kalunus-lunos na tanawin ng mga dikit-dikit at sira-sirang barong-barong na makikita katabi ng mga gusaling ito. Sa kabila ng lahat ng ito, Isa lang ang aking masasabi: masarap sumakay sa MRT.


Scenarios along Cubao sidewalks

Ako’y kasalukuyang pumapasok bilang apprentice o on-the-job-trainee sa CHED Region IVA Office sa Cubao. Ito’y kinakailangan kong gugulin sa loob ng 200 oras na paninilbihan sa mga empleyado, superbisor at direktor ng naturang opisina. Mula Project 8 sa QC, sasakay ako ng bus at bababa ng Cubao. At dito, tinatahak ko ang kahabaan ng mga sidewalks sa Cubao upang makarating sa aking opisina sa loob ng 15 minuto.

Ang karanasang ito ay nagbibigay sa aking ng kakaibang tuwa dahil pakiramdam ko, ako’y isang full-fledged yuppie na. Nakasuot ng magarang polo, slacks at leather shoes bitbit ang aking bag na naglalaman ng aking toothbrush, bimpo, isang libro, diyaryo at baong pagkain para sa pananghalian. Kasabayan ko rin ang libu-libong taong nagtatrabaho rin sa Aranteta Center.

Ah, yung malaking poster ng U-belt, yung pelikulang may temang sexy, patok na patok dahil katabi nito ang malaking poster ni GMA. Yung footbridge, astig sa kulay: pink at blue. Yung mamang MMDA, ang aga-aga hindi maayos ang simpleng traffic trouble, hindi pa yata nakakapag-agahan. Ang mas malupit: mga tindero ng pirated na vcd’s, dvds, audio cd at siyempre mga x-rated na vcds. Kunwari titingin sa vcd ng Van Helsing, sa x-rated vcd rin pala ang bagsak.

I was like, wheeww, an hour back I was in Manila and now I'm in Cebu. More than just an experience, it was like an accomplishment for me (ang babaw noh!). Travelling is indeed an educational and enriching activity, a worthwhile escapade into places where you get out of your own system and try to explore what's in store in other systems (scientific mode).

Malaki-laki na rin ang pagkakautang ko sa webblog na ito. Kung nakapagsasalita lamang siguro ito, malamang tinakwil na ako nito dahil sa aking kawalang panahon upang i-update man lamang ito. Pasensya na po talaga sa aking mga mambabasa (kung mayroon man) sa hindi ko pagiging consistent magpost ng journals. Hayaan ninyo't ako makakabawi rin sa ibang panahon, kung ako'y may sarili ng PC na may internet connection. Good Luck sa akin!

SA loob ng tatlong linggo, maraming mga pangyayari, tagumpay, kalungkutan, kasiyahan, pagbabalik-loob at pagpapatawad (oh sige dagdagan ko pa for more), pagpapakasakit, paghihinakitan ng mga kalooban. For one, these are but superficial factor of life. No one could ever escape these. Pero siyempre, natutununan nating harapin ang mga ito at gumawa ng mga kaukulang aksyon para dito.

Nagpunta pala ako ng Cebu. Pero kulang ang oras ko upang ikuwento lahat ang mga pangyayari. Nag-attend ako ng national congress sa cebu. Naks pang national na ako. Siyempre, educational convention pa rin naman iyon. Bukod sa inaasahang babaha ng mga "hello, taga-saan ka? may number ka ba? May friendster account ka ba?", naging tampok ang mga mahahalagang isyu na dapat lamang tutukan ng mga kabataang tulad ko. Ako'y 21 anyos at nahahanay pa ako sa youth sector. Period.

Masyado patriotiko ang mga tao doon at demokratiko. Lahat siguro ng mga bagay, tao o isyung may layuning supilin ang demokratikong karapatang ito ay tinalakay. Hindi nga ako maka-relate nung una. Para ano pa, ano bang magagawa ko upang baguhin itong lahat? Mayroon ba akong maaambag upang ang Pilipinas ay magbago?

That old, croony song that used to entice people of the provinces.... and I am singing it now with a friend. Whatever mock reason your mind could masturbate, all I know is that I am back to where my feet truly belongs. The feeling of sense-fulfillment, and the excitement is beyong expression. Its just something I couldn't describe in one or couple of adjectives. Ah ok, it really felt good.

"While most bible scholars and theologians are continuously dodged by the verity of god's existence, we here at the Mindanao British Parliamentary Debate Championship are at the helm of opening or perhaps waging another attempt to a series of inquiries or rediscoveries that in the most eeriest dreams there lies the fact the god is a woman..."

Ano ba 'yun? Kung ang mga iskolars nga eh nahihirapan pa talaga i-prove completely kung may diyos nga ba na nakaluklok sa kalangitaan at sa kanan naman nito'y ay ang bugtong na anak na ewan din kung lalaki o babae o bakla! Tsk..tsk..tsk.. Is it sacrilegous or blaphemous to even question the existence or sexuality (if there is in the hierarchy of the spiritual and sacred) of the god we have all known for perhaps two thousand years? Hay, ang mabuti pang gawin eh magprepare na lang bukas para sa congress sa davao...

I had my first taste of debate when I was in fourth high school. Tandang-tanda ko pa nga ang proposition 'nun. Resolved that death penalty should be abolished. Si Sir Andy pa yung titser ko nun, siya na nga ang nagturo sa akin ng mga elements of debating, oxford-oregon pa ang alam kong format noon. Ngayon, crab mentality bang matatawag talaga ang ating pagkakahumaling naman sa british parliamentary debate? Masyado talaga tayong apektado ng westernization, kaunting pagbabago lamang tiyak ang ating malugod na pagsunod. 'Yung off-repeated hyperbole na, ang pinas ay puppet ng imperialistand kano, sa madaling salita, tuta tayo. Payag ka ba 'nun? Istap mi! Nasaan na ba ako? Ah, ayun. Tapos nga naalala ko pa yung kalaban namin (affirmative kami) ginawang halimbawa ang isang ipis o lamok, isang tapak o hampas lang ng kamay tepok agad. Ganun daw ba ang gusto nating gawin sa kapwa-tao natin? Natatawa ako habang bumabalik lahat ang alaala ng sandaling iyon, iniisip ko tuloy kung gaano kami naging dynamic sa aming speeches. A debater is a highly-reasonable one. Nagiging humor na sa mga adjudicators at audience kung ang pinagsasabi na ng mga debaters eh out of bounds na. Eh yung mga kongresistan natin at mga senator may kuwenta pa ba ang sinasabi nila?